Het maakt niet uit of je een tennisser bent of niet, de puntentelling bij tennis is en blijft vreemd. De telling gaat van 0 naar 15, dan naar 30, 40 en vervolgens wordt het spel.

Waarom wordt er op deze manier geteld? En waarom heet nul 'love' en de stand 40-40 'deuce'? Het antwoord op deze vragen is niet met 100 procent zekerheid te geven, maar er is wel een verklaring te geven die het meest waarschijnlijk lijkt te zijn.

Op oude prenten van de 17de eeuw staat een tennisbaan waar naast tennisballen ook muntstukken te zien zijn. Deze prent vormt een bevestiging van de theorie dat er heel vroeger om geld gespeeld werd. Een wedstrijd was dus een strijd om een 'wedde'. Aangezien de munteenheid in de Middeleeuwen 60 cent was, levert het spelen om een 'kwartje' per punt de scores 15, 30 en 45 cent en tenslotte het spel op. Tegenwoordig is de 45 vervangen door 40 (meer dan waarschijnlijk is de 5 'weggesleten' bij de afroeping van de stand: alle standen zijn dan twee lettergrepen), maar in teksten uit de vijftiende eeuw komt de 45 nog voor.

Een andere veel gehoorde verklaring is, dat de punten van het spel aangegeven werden op een klok. De klok werd in vier gelijke stukken verdeeld om de vier punten aan te geven die per game gewonnen moeten worden. De wijzer werd dus eerst bij de 15 gezet, daarna bij 30, dan bij 45 en tenslotte bij 60.

De stand 'gelijk' (40-40) wordt ook wel 'deuce' genoemd. Er wordt gezegd dat dit woord ontstaan is door verbastering van de Franse term voor 40-40: 'quarante deux'. Maar het zou ook kunnen dat het woord 'deuce' komt van 'deux le jeu'. Dit betekent zoveel als 'aan beiden het spel', bij welke stand beide spelers dus evenveel punten hebben. Tenslotte is er nog het Franse 'deux a jouer' ('nog twee te spelen') waar 'deuce' van afgeleid kan zijn.

Ook de term 'love' voor nul punten vindt waarschijnlijk zijn oorsprong in het Frans. De nul lijkt namelijk op een ei, 'l'oeuf' in het Frans. De verbastering van dit woord heeft geleid tot 'love'.